چرا کودکان بازی می کنند؟

کلید واژه :

وینی کات در بخشی از کتاب خود به عنوان« چرا کودکان بازی می کنند؟ »   وینی کات به تحلیل چرایی بازی کودکان می پردازد و این بخش مرور و تحلیلی ارزشمند بر بازی کودکان است. او بر این باور است که کودک، در بازی تجربه کسب می کند. بازی، بخش بزرگی از زندگی اوست. علاوه بر تجربیات درونی و بیرونی، این امر می تواند برای فرد بزرگسال نیز، تجربه ای غنی باشد، بازی، یک نشانه دائمی از خلاقیت است، که به معنای نوعی سرزندگی می باشد. بازی، می تواند «نوعی صداقت در مورد خود» باشد، همچنان که می تواند لباسی برای یک فرد بزرگسال باشد.

وینی کات در جای دیگر این بخش کتاب خود گفته است: معمولاً کودکان «در بازی به تنفر و پرخاشگری می پردازند»، برخی از این پرخاشگری ها، آنقدر بد هستند که کودک می تواند با بازی از شرّ آنها خلاص شود. بخشی از این مورد، واقعیت دارد، زیرا می توان اینطور احساس کرد که سرکوبی احساسات خشم و تجربۀ نتایج عصبانیت، برای کودک، همچون نماد بدی است که در درون او قرار دارد.

از نکته های مهم دیگر این بخش از کتاب، اضطراب در بازی کودکان است ؛ اضطراب، همواره در بازی کودکان، یک فاکتور مهم تلقی می شود ممکن است برخی این طور تصور داشته باشند که کودکان برای لذت، بازی می کنند و دور از ذهن شان به نظر می رسد که ببینند، کودکان برای تسلط پیدا کردن بر اضطراب یا عقاید و محرک هایی بازی می کنند که در صورت عدم کنترل، منجر به اضطراب می شوند.

وینی کات در مورد بازی چنین می اندیشد :

1)بازی الزاماً نوعی خلاقیت است؛ 2) بازی همواره هیجان انگیز است، زیرا با خط مرزی متزلزلی میان امور ذهنی و آن چیزی سروکار دارد که می توان آن را با بی غرضی درک کرد؛ 3) بازی در فضایی بالقوه میان کودک و مادر، رخ میدهد. این فضای بالقوه، مربوط به تغییر و تحولی است که بایستی هنگامی مورد توجه قرار گیرد که کودک با احساسات مادر، پیوند خورده یا از آنها جدا می شود و.....